Η κακια μας φαρα

H εκαστοτε ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολιτική πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία. στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων τραπεζιτών βιομηχάνων και μεγαλοεπιχειρηματιών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα. Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο.

Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του εξωτερικού. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας. Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν αποκομίζει κανένα όφελος απ΄αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελλάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.

Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να πληρώνει μια σημαντική εισφορά στο κράτος, κάτω από την προστασία του οποίου λειτουργεί αλλά η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας – οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου –αντιστέκονται σε κάθε τέτοια περίπτωση. Οι περισσότεροι απ’αυτούς είναι άνθρωποι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν τους «εταίρους» μας για τα δικά τους συμφέροντα. Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα πρότυπα αναπτυγμένων χωρών. Αντ΄ αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία ούτε δικαιοσύνη. Η κομματοκρατία έχει ποτίσει ολόκληρη τη χώρα από άκρη σε άκρη, σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των λίγων. Και αυτόν τον τρόπο λήψης αποφάσεων, μας τον εμφανίζουν σαν τον μόνο τρόπο να καθορίσουμε τα κοινά. Στην Ελλάδα έχουμε κάποιες «δημοκρατικές διαδικασίες», που το αποτέλεσμά τους δεν είναι πάντα ό,τι καλύτερο και σίγουρα δεν θεμελιώνουν την εξ’ ορισμού Δημοκρατία. Δικαιοσύνη δε, το απόλυτο κενό της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η αδικία ξεκινάει από το ίδιο το κράτος. Απλώνεται, διαδίδεται, αναπαράγεται με γεωμετρική πρόοδο, γιατί ο αδικημένος θα εκδικηθεί αλλά και θα αδικήσει για να επιβιώσει. Τα δικαστήρια αναπαράγουν αδικία. Δε μιλάω για παραδικαστικά κυκλώματα και επίορκους δικαστές. Αναφέρομαι στους χρόνους εκδίκασης των υποθέσεων. Μία αγωγή για κάποιον που αποδεδειγμένα σου χρωστάει χρήματα, θα εκδικασθεί όταν πλέον δεν θα τα έχεις ανάγκη, γιατί ή θα έχεις πτωχεύσει την εταιρία σου ή θα έχεις πεθάνει.

Αν περάσουμε στις συλλογικές αδικίες, εκεί ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Οι άνεργοι σήμερα είναι στο 30%. Οι συνδικαλιστές εξακολουθούν να μην εργάζονται και να κάνουν ό,τι μπορούν για να κλείσουν επιχειρήσεις, εξαφανίζοντας θέσεις εργασίας. Η εκκλησία δεν πληρώνει φόρους. Οι εργαζόμενοι που πληρώνουνε δεκαετίες ολόκληρες για τη σύνταξή τους, τα κέρατά τους υποχρεωτικά, θα πάρουν πίσω ψίχουλα, για όσο προλάβουν να ζήσουν.

 

Λένε πως η Χρυσή Αυγή απειλεί τη Δημοκρατία. Ας φτιάξουμε πρώτα μια αληθινή δημοκρατία και τότε θα δούμε αν μέσα σ’ αυτή τη Δημοκρατία έχει θέση για την κάθε Χρυσή Αυγή. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι η Χρυσή Αυγή θα είναι το μόνο κόμμα από αυτά που βρίσκονταν στην Βουλή που θα εμφανίσει καθαρή και αδιαμφισβήτητη άνοδο στις εκλογικές τις επιδόσεις.

Στις εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου – κατά το πιθανότερο – θα επιβεβαιωθεί αυτό που όλοι βλέπουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι πάλι σε άνοδο. Πόση άνοδο, δεν είναι ξεκάθαρο, αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι η Χρυσή Αυγή θα βγει κερδισμένη από τις εκλογές, έχοντας διασφαλίσει ότι θα είναι τρίτο κόμμα.