Αποκάλυψη Τώρα!

 

Περπατώ στο δρόμο, κοιτώ γύρω μου και δεν καταλαβαίνω πως βρεθήκαμε όλοι μας σε αυτήν την κατάντια, όταν το ανθρώπινο πνεύμα είναι τόσο υπέροχο και θεϊκό και έχει καταφέρει τόσους πολλούς πνευματικούς θριάμβους. Πώς την πατήσαμε έτσι, χωρίς να το καταλάβουμε; Πώς βρεθήκαμε αδιαμαρτύρητα σε αυτήν την καθημερινή μιζέρια, σε αυτήν την απογοητευτική και αποθαρρυντική και απαράδεκτη καθημερινή πραγματικότητα;

Πώς, αντί να υλοποιηθούν τα ευγενή όνειρα και οράματα της ανθρωπότητας, και να ζούμε μέσα σε αυτό που τώρα ονομάζουμε Ουτοπία (ο ου-τόπος, ο μη-τόπος, ο τόπος που δεν υπάρχει), βρεθήκαμε φυλακισμένοι στη Μαύρη Σιδερένια Φυλακή (όπως γνωστικά αποκαλεί τον κόσμο ο Philip K. Dick), σε αυτήν την ασχήμια, στο καθημερινό αδιέξοδο, στην ομηρία, στην υλοποιημένη και παγιωμένη προσβολή εναντίον του ανθρώπινου πνεύματος, αποκαρδιωμένοι και αυτοματικοί, παραδομένοι και απελπισμένοι;

Γιατί δεν κάνουμε μια γενναία προσωπική επανάσταση ενάντια σε αυτό το σιχαμένο πράγμα που έχει κατασκευαστεί τεχνητά γύρω μας και μέσα μας, και που μας δεσμεύει με τόσο άπειρους τρόπους στις μεγαλύτερες ανοησίες και βιασμούς της ψυχής μας;

Γιατί δεν αποζητούμε με όλους τους τρόπους την ελευθερία μας, την αληθινή προσωπική και ατομική ελευθερία μας, τη δικαίωση των ονείρων μας, την υλοποίηση των βαθύτερων και ανομολόγητων αγνών επιθυμιών μας, τα δημιουργικά οράματά μας, τη δικαίωση του έρωτά μας για την αληθινή ζωή μαζί με αληθινούς ανθρώπους και όχι με ανθρωπάρια που σέρνονται ετοιμοθάνατα από ‘δω κι από ‘κει νομίζοντας ό,τι ζουν;

Γιατί δεν δραπετεύουμε άμεσα από αυτή τη συνωμοσία, στην οποία δεν συμμετείχαμε ποτέ, που μας οδήγησε με συνοπτικές διαδικασίες σε μια φυλακή του πνεύματος και του σώματος και των δυνατοτήτων και πιθανοτήτων, που μας κλείδωσε στην κατάσταση του να μη ξέρουμε τι μας γίνεται, του να αγωνιζόμαστε για σαχλαμάρες που θα αντικαταστήσουν την αίσθησή μας για τη ζωή;

Που μας οδήγησε καταναγκαστικά σε ανύπαρκτες και αφύσικες υποχρεώσεις, σε άχρηστα ή ευνόητα δικαιώματα, σε τεχνητές ευθύνες, σε απαράδεκτα περιβάλλοντα, σε αναγκαστικό συγχρωτισμό με τους χειρότερους ανθρώπους, σε καταρράκωση του ανθρώπινου νου, σε ευνουχισμό και στείρωση των μοναδικών ιδιαίτερων ανθρώπινων δυνατοτήτων: της φαντασίας, της έμπνευσης, της ελπίδας, της διανόησης, της δημιουργίας, του έρωτα, του πόθου, της περιπέτειας, της εξερεύνησης, της κατανόησης, της υπέρβασης.

Γιατί δεν επαναστατούμε άμεσα με όλες μας τις δυνάμεις, φανερά ή κρυφά,

ενάντια στην προσωπική φυλακή μας;

Αλλιώς, γιατί να ζούμε; Απλά για να επιβιώσουμε; Τι να επιβιώσει; Το σιχαμένο πράγμα στο οποίο έχουμε μεταμορφωθεί που είναι για λύπηση; Ποιοι είμαστε στ’ αλήθεια; Τι έχουμε να πούμε; Τι έχουμε να κάνουμε στ’ αλήθεια; Που θα μας βγάλουν όλα αυτά; Ποια κληρονομιά θα αφήσουμε για το μέλλον; Τι θα απαντήσουμε στα παιδιά μας όταν θα μας ρωτήσουν; Τι θα σκεφτόμαστε στο νεκροκρέβατό μας όταν θα έχουν τελειώσει τα ψέματα; Τι κάναμε στη ζωή μας;

Γιατί ζήσαμε; Γιατί τελικά δεν κάναμε αυτά που ονειρευόμασταν; Τι φοβόμασταν; Τι σημαντικό κάναμε; Τι θα απαντήσουμε στον Δημιουργό μας; Τι θα πούμε στις επόμενες γενιές; Θα τους αφήσουμε τη δειλία μας, τους τρόμους μας, τα λάθη μας και την ανοησία μας, την άγνοιά μας, την απελπισία μας και το αδιέξοδό μας;

Ή μήπως θα τους πούμε να είναι ευχαριστημένοι που τους αφήνουμε την αλαζονεία μας, την τεχνολογία μας, τα λεφτά μας, τα ήθη και τους νόμους και το κύρος και το Κατεστημένο μας;

Γιατί δεν γινόμαστε καλύτεροι; Γιατί δεν επαναστατήσαμε; Γιατί δεν πολεμήσαμε; Γιατί δεν δραπετεύσαμε από το άδικο συμβόλαιο που υπογράψαμε χωρίς να γνωρίζουμε τους όρους του; Γιατί δεν αντισταθήκαμε; Γιατί δεν αναρωτηθήκαμε; Γιατί, όταν εμείς το καταλάβαμε, όσοι το καταλάβαμε, δεν ενημερώσαμε και τους άλλους ανθρώπους για το τι συμβαίνει;

Γιατί δεν κάναμε άμεσα και δυναμικά κάτι γι’ αυτό, για τον εαυτό μας; Γιατί φοβηθήκαμε;

Τι φοβηθήκαμε;

Τι χειρότερο θα μπορούσε να μας συμβεί πέρα από αυτήν την κόλαση στην οποία ζούμε;

Θα μου πείτε, τουλάχιστον ζούμε. Κουτσά-στραβά, επιβιώνουμε. Θα μπορούσαμε να είμαστε πεθαμένοι ή άρρωστοι, θα μου πείτε. Μα, είμαστε! Ζούμε τη ζωή του πλήθους, δεμένοι χειροπόδαρα, σαν νεκροί ή σαν άρρωστοι, αποδεχόμενοι αυτήν την εχθρική πραγματικότητα, και έχουμε περιορίσει τον αληθινό μας εαυτό στις φαντασιώσεις. Κι έπειτα δεν μπορούμε ούτε κι αυτές να τις φαντασιωθούμε γιατί ούτε κι αυτό επιτρέπεται, και ούτε να μιλήσουμε γι’ αυτές μπορούμε. Και πρόκειται να πεθάνουμε. Η ζωή περνάει και φεύγει και δεν γυρίζει πίσω. Το ρολόι μετράει τα λεπτά αμείλικτα, το κάνει κι όταν εσύ δεν προσέχεις τι κάνει. Χάνουμε πολύτιμο χρόνο. Θα πεθάνουμε, αργά ή γρήγορα.

Θα μας θυμάται κανείς; Θα έχει καμιά σημασία το ότι υπήρξαμε κάποτε κι εμείς εδώ; Θα έχει άραγε σημασία πώς νιώθαμε, γιατί δεν κάναμε όσα δεν κάναμε, ποιος είχε δίκιο και ποιος είχε άδικο, ποιες ήταν οι αδυναμίες μας και οι δικαιολογίες μας; Μήπως δεν θα είμαστε παρά αμελητέα συμβάντα, μέχρι και για τον ίδιο μας τον εαυτό; Μήπως δεν θα είμαστε σκουπίδια που κάποιος θα παραπετάξει μέσα σε μια τρύπα; Μήπως δεν θα θαφτούμε έτσι κι αλλιώς για πάντα;

Μήπως είμαστε από τώρα ξεγραμμένοι και θαμμένοι;  Είμαστε στ’ αλήθεια; Όσο έχουμε χρόνο ακόμη για να αντιδράσουμε, δεν είμαστε στ’ αλήθεια ξεγραμμένοι. Αλλά ο χρόνος δεν θα μας περιμένει. Και μετά θα είμαστε στ’ αλήθεια πεθαμένοι. Πεταμένοι και θαμμένοι και αληθινά ανήμποροι.

Πολλοί ονειρεύονται την «άλλη ζωή» στην «άλλη πλευρά». Ποια «άλλη ζωή»; Νομίζετε ότι αξίζετε μια άλλη ζωή; Εσείς ποιοι; Οι πειθήνιοι υπηρέτες του δεινόσαυρου που καταβροχθίζει τις ζωές σαν να είναι φιστίκια; Εσείς ποιοι; Οι σιχαμένοι φοβητσιάρηδες μισαλλόδοξοι υποκριτές άψυχα ανθρώπινα ανδρείκελα; Εσείς; Ποιοι;

Οι καταπιεσμένοι κρυφοί μικροί εαυτοί σας που ποτέ δεν εκδηλώθηκαν και δεν υπήρξαν ποτέ στ’ αλήθεια; Ή μήπως εσείς οι σοφοί που παρ’ όλα αυτά ελπίζετε σε μια «άλλη ζωή», υπονοώντας ότι κάποιος θα σας λυπηθεί και θα σας τη δώσει, παραδεχόμενοι ότι είστε απλώς για λύπηση; Κύριε Ελέησον, Κύριε Ελέησον, και όλα καλά –θα γίνουν όλα στην άλλη ζωή.

Ποιος είναι ο Κύριος σας; Ο εδώ ή ο «εκεί»; Και γιατί να σας ελεήσει; Η «άλλη ζωή» δεν είναι παρά αυτή που βαθιά θέλετε –και πρέπει– να ζήσετε αλλά δεν τη ζείτε. Δεν κάνετε τίποτε για να τη ζήσετε. Την έχετε ξεχάσει κιόλας… Και γι’ αυτό δεν σας αξίζει μια «άλλη ζωή». Καλά λένε οι άθεοι υλιστές ότι είναι εξουσιαστική επινόηση. Τουλάχιστον, ακόμη και αν κάνουν λάθος, λένε κάτι τολμηρό ενάντια στην εξουσία του κόσμου.

Ποιος πρόδωσε όλα τα ευγενή πρότυπα του Ανθρώπου και μας δέσμευσε σε αυτήν την κατάντια; Ποιος είναι;;; Εσύ! Εσύ που διαβάζεις αυτές τις γραμμές. Εγώ που τις γράφω. Είμαστε –ως τώρα– προδότες του ανθρώπινου πνεύματος, προδότες των αληθινών ανθρώπων, προδότες των θεών, προδότες της φύσης και του σύμπαντος, προδότες των άστρων, προδότες των ελπίδων και των ονείρων, προδότες των ευγενών πνευματικών πατέρων και μητέρων μας, προδότες της αληθινής ζωής.

Αν δεν αποφασίσουμε να ζήσουμε στ’ αλήθεια και να υπερβούμε τον μικρό δειλό εαυτό μας, αν δεν πολεμήσουμε τον κόσμο και την κατάντια μας και τους δεσμοφύλακές μας, αν δεν αναζητήσουμε το Θαυμαστό, την Ουτοπία, αν δεν εκφράσουμε και δεν υλοποιήσουμε το Όνειρο.

Αυτή τη στιγμή, τώρα, όσο έχουμε καιρό ακόμη, πρέπει να επαναστατήσουμε προσωπικά, να αποτινάξουμε τον ζυγό από μέσα μας, να φωτιστούμε στο σκοτάδι μας, να ζήσουμε στ’ αλήθεια, όπως ζουν οι άνθρωποι πλέον μόνο στα μυθιστορήματα, πρέπει να επιλέξουμε να ζούμε μαζί με τους αληθινούς ομοίους μας, να συνωμοτήσουμε μεταξύ μας αν χρειαστεί ενάντια στη δεδομένη πραγματικότητα για να το καταφέρουμε.

                                                                         

Να πολεμήσουμε ακόμη και κρυφά κι αντιστασιακά, να κάνουμε όλα όσα ονειρευόμαστε, τώρα, να τα υλοποιήσουμε κι έτσι να δώσουμε χώρο στον νου να ονειρευτεί περισσότερα, και να τα υλοποιήσουμε κι εκείνα, να προχωρήσουμε δυναμικά και συνειδητά επιτέλους στη μεγάλη περιπέτεια της ζωής, τη μεγάλη περιπέτεια του Ανθρώπου, που δεν βρέθηκε εδώ στον κόσμο από σύμπτωση όπως λένε κάποιοι, χωρίς να ξέρουν ότι αυτό που λένε σημαίνει ότι η σύμπτωση κατανοεί τη σύμπτωση, κι άρα είναι μια σύμπτωση με νόημα, και άρα δεν είναι σύμπτωση.

Ίσως δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία, η ευκαιρία είναι τώρα! Τη νέα χρονιά που έρχεται. Το 2012! Τη χρονιά της Αποκάλυψης. Της δικής μας Αποκάλυψης. Τη χρονιά που θα αφυπνίσουμε τον αληθινό εαυτό μας και θα τον αποκαλύψουμε και θα τον αφήσουμε επιτέλους να ζήσει, τη χρονιά που θα αρχίσει να αλλάζει ο κόσμος μας, μέσα από εμάς.

Τόλμησέ το!

Τώρα!

Ξύπνα!

Αναγεννήσου!

Κάνε το όνειρο αληθινό!

Ποτέ δεν είναι αργά…

© Pantelis Giannoulakis αποκλειστικά στο miastala

 

 

———————————————————————————————————-

 

ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ - ΕΚΔΟΣΗ 2012

ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ - ΕΚΔΟΣΗ 2012

Το λεξικό αυτό αποτελεί μια προσπάθεια που σαν σκοπό έχει να αποσαφηνιστούν μια σειρά από δυσνόητες έννοιες που κατακλύζουν την καθημερινότητά μας απο τα κανάλια της τηλεόρασης. Με την παρουσίαση αυτού του έργου, θέλω να πιστεύω ότι έβαλα κι εγώ ενα μικρό λιθαράκι στο τεράστιο έργο της κατανόησης της αντικειμενικής πραγματικότητας.


Οι λέξεις δεν είναι ταξινομημένες αλφαβητικά, κυρίως επειδή η σύνταξη του λεξικού μου πήρε τόσο πολύ χρόνο, που μετά βαρέθηκα να τις ταξινομήσω.

ΘΑΛΛΑΜΟΦΥΛΑΚΑΣ

ΤΟ ΜΕΓΑ ΛΕΞΙΚΟ ΤΗΣ ΚΡΙΣΗΣ

Αγωνιστής [1] : Χρήστης του κοινωνικού μέσου δικτύωσης facebook, που μάχεται πρηνηδόν για τη διάσωση της πατρίδας/κοινωνίας/κοινότητας/εργατικής τάξης/ανθρωπιστικών ιδεωδών.

Διαδίκτυο [2]: Εργαλείο παραπληροφόρησης, διασποράς ψευδών ειδήσεων, σεναρίων συνομοσιολογίας και επιστημονικής φαντασίας.

Σχολείο [3]: Χώρος φύλαξης παιδιών κατα τις πρωϊνές ώρες που οι γονείς εργάζονται.

Μορφωση [4]: Δια βίου διαδικασία με την οποία τα μικρά παιδιά μετατρέπονται σε ψηφοφόρους.(βλ. 22)

Ανθρωπος [5]: Ζωϊκό είδος που κατάγεται από τον πίθηκο.

Χρήματα [6]: Το αντικείμενο πόθου όλων ανεξαρτήτως των ανθρώπων (βλ. 5) που κατοικούν στον πλανήτη γη. Μικρά - συνήθως πράσινα - ζωγραφισμένα χαρτάκια, με την απόκτηση των οποίων οι κάτοικοι του πλανήτη ασχολούνται όλες τις ώρες και τις ημέρες της σύντομης ζωής τους. Δικαίωμα να ζωγραφίζουν χαρτάκια, έχουν μόνον οι αγορές. (βλ. 7)

Αγορές [7]: Ταλαντούχοι καλιτέχνες που απέκτησαν το προνομιακό δικαίωμα ζωγραφικής των χρημάτων (βλ. 6). Μιας και δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα ίδια τα χαρτάκια, τα δίνουν προσωρινά σε ανθρώπους (βλ. 5) και Πατρίδες (βλ. 10) με σκοπό αν δεν τα πάρουν πισω να μετατρέψουν τις Πατρίδες σε κτήματα τους και τους Ανθρώπους σε δούλους τους.

Δημόσια περιουσία [8]: Αϋλα και εμπράγματα περιουσιακά στοιχεία μιας πατρίδας (βλ. 10) που χρησιμοποιούνται ως ενέχυρο για τη λήψη χρημάτων (βλ. 6) από τις αγορές (βλ. 7).

Αξιοποίηση [9]: Διαδικασία με την οποία επιτυγχάνεται η πώληση της δημόσιας περιουσίας (βλ. 8) σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές.

Πατρίδα [10]: α) Συνεταιριστική κερδοσκοπική επιχείρηση που σαν σκοπό έχει την παραγωγή κέρδους. Αναλόγως των περιστάσεων, μπορεί να δανείζεται ή όχι χρήματα (βλ. 6) από τις αγορές (βλ. 7) με υποθήκευση της δημόσιας περιουσιας.(βλ. 8) σε μια διαδικασία που ονομάζεται παραγωγη χρέους. Σε περίπτωση διακοπής της χρηματοδότησης της η πατρίδα υποχρεούται να παραδόσει τη δημόσια περιουσια στις αγορές.
β) Αντικείμενο μίσους των αντι-εξουσιαστών (βλ 35) και των οπαδών της άκρας αριστεράς (βλ.25).

Ελλάδα [11]: Απροσδιόριστος γεωγραφικός προσδιορισμός για τον οποίο δεν ανακαλύφθηκε ακόμα σε τι χρησιμεύει. Ταυτόσημος με τον όρο "Ελλαδικός χώρος".

Ελληνικός λαός [12]: Το σύνολο των ατόμων που εργάζονται στην Ελλάδα (βλ. 11) για να συντηρούνται και να τρέφονται όλες οι ακόλουθες κατηγορίες.

Γνήσιος Ελληνας [13]: Ο γνήσιος απόγονος του Σόλωνα, του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, κάτοχος πιστοποιητικού που απέκτησε μετά απο επιτυχείς εξετάσεις dna.

Ελληνική Αστυνομία [14]: Η δημόσια υπηρεσία που αναλαμβάνει την αποκατάσταση της οδικής κυκλοφορίας γύρω από τη βουλή απομακρυνοντας τους ψηφοφόρους που διαφωνούν με τις πολιτικές της εκάστοτε κυβέρνησης και εμποδίζουν την ομαλή κίνηση των πολιτικών (βλ. 16). Αποτελείται από δύο κυρίως σώματα που εκτελούν συνδυασμένες επιχειρήσεις: Το Σώμα των Λιθοβόλων - Πυρπολητών που δρα χωρίς στολή και διακριτικά και το Σώμα των Ενστολων Χημειοθεραπευτών.

Ελληνικός Στρατός [15]: Υπο κατάργηση σώμα μη παραγωγικών δημοσίων υπαλλήλων που έχουν σαν κύρια αποστολή τη διενέργεια παρελάσεων κατα τις εθνικές εορτές.

Πολιτικός [16]: Οικονομικός επιστήμονας με μεταπτυχιακά στη λογιστική, εξειδικευμένος στην διαχείριση χρέους και τη μεταβίβαση εντολών. Θεωρείται από πολλούς το πλέον επικερδές επάγγελμα, αφού επιφέρει τεράστια κέρδη χωρίς καθόλου ρίσκο. Για το λόγο αυτό, το επάγγελμα είναι κλειστό και οι άδειες άσκησης μεταβιβάζονται κληρονομικά.

Βουλευτής [17]: Ο Πολιτικός (βλ. 16) που καταφέρνει να πείσει τους περισσότερους ψηφοφόρους (βλ. 22) να χαράξουν δίπλα στο όνομα του το σύμβολο της χριστιανικής πίστης στην διαδικασία των εκλογών (βλ. 26)

Υπουργός [18]: Βουλευτής (βλ. 17) που διακρίνεται για την παντελή έλλειψη ηθικών αναστολών. Η προαγωγή ενός Βουλευτή σε Υπουργό, γίνεται μετά από δεκαετή βεβαιωμένη εμπειρία στο βουλευτικό επάγγελμα που περιλαμβάνει εξυπηρέτηση ιδιωτικών συμφερόντων, όρκους σιωπής, επικύψεις και φίλημα κατουρημένων ποδιών.

Υπουργείο [19]: Δημόσιος οργανισμός που παραχωρείται ως ανταμοιβή σε όποιον Βουλευτή (βλ. 17) καταφέρει να προαχθεί σε Υπουργο. (βλ. 18)

Πολιτικός αρχηγός [20]: Ο Υπουργός (βλ. 18) που επιτυγχάνει άριστες επιδόσεις.

Κυβέρνηση [21]: Ομάδα Υπουργών (βλ. 18) υπό την αρχηγία ενός Πολιτικού Αρχηγού (βλ. 20) που επιτυγχάνει να πείσει τους ψηφοφόρους (βλ. 22) ότι θα βελτιώσει τη ζωή τους, μετά από έναν επιτυχή προεκλογικό αγώνα (βλ. 27). Ο σχηματισμός κυβέρνησης προκύπτει από σκληρές διαπραγματεύσεις για το διαμοιρασμό των διαθέσιμων υπουργείων και κατά συνέπεια του οικονομικού οφέλους που απορρέει από τη διαχείριση τους και θεωρείται υψηλή τέχνη, που μόνο ενας έμπειρος Πολιτικός Αρχηγός μπορεί να φέρει εις πέρας με επιτυχία.

Ψηφοφόρος [22]: Ατομο με κακή μνήμη και παντελή έλλειψη ικανότητας συνθετικής σκέψης. Η ιδιότητα του ψηφοφόρου, αποκτάται χωρίς εξετάσεις και ασκείται κάθε τέσσερα χρόνια, σε μια διαδικασία που ονομάζεται εκλογές. (βλ. 26) Μετά το πέρας της διαδικασίας, η ιδιότητα του ψηφοφόρου παραμένει ανενεργή και ενεργοποιείται μόνο στις περιπτώσεις που ο ψηφοφόρος ζητά από τον Βουλευτή που σταύρωσε κάποιο ρουσφέτι. (το ρουσφέτι θεωρήθηκε γνωστή έννοια και δεν συμπερηλήφθηκε στο παρόν λεξικό).

Δεξιός [23]: Ψηφοφόρος (βλ. 22) που έχει την ακλόνητη πίστη ότι η κανείς δεν πρέπει να σταθεί εμπόδιο στις αγορές και του αρέσει πολύ το μπλέ χρώμα.

Σοσιαλιστής [24]: Ορος ταυτόσημος με τον όρο δεξιός (βλ. 23) με μόνη διαφορά ότι το αγαπημένο του χρώμα είναι το πράσινο.

Αριστερά [25]: Πολιτική ιδεολογία που πρεσβεύει την πεποίθηση ότι οι φτωχοί ολου του κόσμου διατηρούν δεσμούς αίματος και αγωνίζεται να τους μεταφέρει όλους εντός του Ελλαδικού χώρου (αλλά εκτός του δικού του σπιτιού) για να τους περιθάλψει και να τους παρέχει στέγη και τροφή με χρήματα (βλ. 6) του Ελληνικού λαού (βλ. 12).

Εκλογές [26]: Η διαδικασία με την οποία οι ψηφοφόροι (βλ. 22) επιλέγουν ποιοί από το κλειστό επάγγελμα των Πολιτικών (βλ. 16) θα προαχθούν σε Βουλευτές. (βλ. 17). Η διαδικασία είναι σύνθετη και περιλαμβάνει τον σχεδιασμό του συμβόλου της Χριστιανικής πίστης δίπλα από τα ονόματα των Βουλευτών που έχουν υποσχεθεί τα περισσότερα ρουσφέτια, πάνω σε ενα κομμάτι χαρτί που ονομάζεται ψηφοδέλτιο, το οποίο μετά ο ψηφοφόρος οφείλει να διπλώσει, να το βάλει σε φάκελο, να κλείσει τον φάκελο και να τον ρίξει στην κάλπη μέσα από μια λεπτή σχισμή. Αν και η διαδικασία φαίνεται εκ πρώτης περίπλοκη (ειδικά για το διανοητικό επίππεδο των ψηφοφόρων), εν τούτοις ολοκληρώνεται επιτυχώς κάθε τέσσερα χρόνια.

Προεκλογικός αγώνας [27]: Συντονισμένες επιχειρήσεις ψυχολογικού πολέμου, που διεξάγουν οι Πολιτικοί (βλ. 16) από κοινού με τους δημοσιογράφους (βλ. 30) για να πείσουν τους ψηφοφόρους να διαλέξουν το σωστό ψηφοδέλτιο κατα τη διαδικασία των επερχόμενων εκλογών. Κατα τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα, οι Πολιτικοί έχουν την ευκαιρία να επιδείξουν τις αρετές τους (ανυπαρξία ηθικών αναστολών κ.λ.π.) ώστε να προαχθούν σε Βουλευτές.

Τόπος [28]: Αφηρημένος γεωγραφικός προσδιορισμός του πεδίου στο οποίο οι πολιτικοί δίνουν σκληρές μάχες για την προαγωγή τους σε Βουλευτές (βλ. 17). Ως όρος, χρησιμοποιειται κυρίως κατά τη διάρκεια του προεκλογικού αγώνα (βλ. 27)

Ενημέρωση [29]: Μακροπρόθεση διαδικασία πλύσης εγκεφάλου που σαν στόχο έχει τη διατήρηση του χαμηλού διανοητικού επιπέδου των ψηφοφόρων. (βλ. 22)

Δημοσιογράφος [30]: Ο επαγγελματίας - υποκείμενο που διενεργεί την ενημέρωση (βλ 29).

Εθνικιστής [31α]: Αγωνιστής (βλ. 1) που μάχεται κατά των λαθρομεταναστών και των απλυτων. (βλ. 36)

Σοβινιστής [31β]: Βλ. παραπάνω: "εθνικιστής"

Ρατσιστής [31γ]: Βλ.παραπάνω "εθνικιστής".

Φασίστας [31δ]: Βλ.παραπάνω "εθνικιστής".

Εχθρός [32]: Εξωγήινος πολιτισμός για τον οποίο δεν έχει ακόμα διευκρινηστεί αν προέρχεται από τον πλανήτη Αρη, την Ανδρομέδα, ή τον Καταφρότσουφλο Β. Αν και δεν έχει ακόμη συλληφθεί και ανακριθεί κανείς εχθρός, από τις μυστικές υπηρεσίες μαθαίνουμε οτι έχουν μορφή ερπετοειδή, με οβάλ μάτια, φλέβες στο μέτωπο και φολιδωτό δέρμα. Μεταφέρονται χρησιμοποιώντας ιπτάμενους δίσκους, και εμφανίζονται μόνο σε γνήσιους Ελληνες (βλ. 13) Εθνικιστές (βλ. 31) κυρίως κατά τις βραδυνές ώρες.

Σύμμαχος [33]: Εξωγήϊνος πολιτισμός που χρησιμοποιεί το παρατσούκλι "Ελ" και ζει σίγουρα στον Σείριο Β. Οι "Ελ", βοήθησαν πάντα τον Ελληνικό λαό (βλ. 12) σε όλες τις μάχες που έδινε κατά των εχθρών (βλ. 32). Εχει αποδειχθεί επιστημονικά, ότι οι "Ελ" συνέτρεξαν τους αγώνες του Εληνικού λαού, τόσο στον Μακεδονικό αγώνα, όσο και στην μικρασιατική εκστρατεία. Η μόνη περίοδος που δεν βοήθησαν, ήταν κατα την μικρασιατική καταστροφή, διότι την περίοδο εκείνη εορταζαν τα ελευσίνια μυστήρια στον Σείρειο Β' και ως γνωστόν, οι Ελ διακόπτουν τις εχθροπραξίες κατα τους εορτασμούς.

Ανθρωπιστής [34]: Αγωνιστής (βλ. 1) που μάχεται υπέρ οποιασδηποτε μορφής αφηρημένης έννοιας, (ισότητα, ελευθερία κ.λ.π.) χωρίς να εξετάζει αν η μάχη που δίνει είναι προς το συμφέρον του ίδιου, της οικογένειας του και του Ελληνικού λαού (βλ. 12). Ο Ανθρωπιστής είναι πάντα έτοιμος να σπασει το κεφάλι οποιουδήποτε δεν αντιλαμβάνεται ότι ο Ανθρωπισμός είναι η υπέρτατη αρετή. Μισεί τους φασίστες. [βλ. 31]

Αντι-εξουσιαστής [35]: Κατηγορία Ανθρωπιστή (βλ. 34) που επιπλέον εργάζεται ως άμισθος εθελοντής βοηθός του Σώματος Λιθοβόλων - Πυρπολητών (βλ. 14). Παρά το γεγονός ότι το κίνητρο του είναι η ιδεολογική πίστη, δε φέρει δική του αυτόνομη ιδεολογία, αλλά αντεί την ύπαρξη του από την αντίθεση: "αντί-ναζί", "αντί-φα", κ.λ.π. Ευάλωτο είδος που μάχεται κατά του φασισμού χωρίς να αντιλαμβάνεται ότι θα εκλείψει αμέσως μόλις εκλείψουν οι φασίστες (βλ.31 ).

Απλυτος [36]: Αρνητικός χαρακτηρισμός που χρησιμοποιοούν οι εθνικιστές (βλ. 31) όταν θέλουν να μειωσουν τους αντι-εξουσιαστές (βλ. 35) που στην πραγματικότητα πλένονται και είναι καθαροί.

Πολυπολιτισμικότητα [37]: Αφηρημένη ιδέα που πρεσβεύει την πεποίθηση ότι οι άνθρωποι πρέπει ντε και καλά να ζουν ανακατεμένοι με ανθρώπους άλλων εθνών και όχι οπως αλλιώς οι ίδιοι επιθυμούν.

Δημοκρατία : Είναι το δικαίωμα των βουλευτών (βλ. 17) να μην εξευτελίζονται παίρνοντας λεωφορείο.

Ηλίθιοι [38]: Υπερ κατηγορία, που περιλαμβάνει όλες τις παραπάνω κατηγορίες που δεν βλέπουν ότι με την ανοησία τους θα καταστραφούν και μια μέρα θα ξυπνήσουν σε μια πατρίδα που δεν θα τους ανήκει. Ο χαρακτηρισμός προέρχεται από τη μετάφραση της Αγγλικής λέξης idiot, που προέρχεται από την γαλική λέξη idiote που προέρχεται από τη Λατινική λέξη idiota που προέρχεται από την Ελληνική λέξη ιδιώτης που στην αρχαία Ελλάδα χρησιμοποιούνταν για να χαρακτηρίσει τον αμόρφωτο - απαίδευτο άνθρωπο που η πολιτεία δεν κατάφερε μέσω της μόρφωσης να μετατρέψει από ιδιώτη σε πολίτη.

Οι αποκρυφιστικοί συμβολισμοί της ταινίας «Metropolis»

 Η ταινία του Fritz Lang, “Metropolis” (1927) αποτελεί μία από τις κλασσικές κινηματογραφικές ταινίες που αντέχουν στο χρόνο. Αν και κάποιος θα περίμενε ότι η ταινία θα ήταν σήμερα πεπερασμένη και ξεχασμένη, το “Metropolis” γίνεται ολοένα και πιο επίκαιρη, καθώς πολλά από αυτά που δείχνει προμηνύουν πολλές πτυχές της σύγχρονης πραγματικότητας και κάποιες από αυτές τις βιώνουμε ήδη. Θα εξετάσουμε λοιπόν το αποκρυφιστικό μήνυμα της ταινίας και τη χρήση του σαν πηγή έμπνευσης από πολλούς καλλιτέχνες, όπως οι Lady Gaga, Madonna, Beyonce, Kylie Minogue και άλλοι.

Το Metropolis είναι μία βουβή ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1927, γυρισμένη από τον μαιτρ του είδους Γερμανό εξπρεσιονιστή Fritz Lang. Η υπόθεση εξελίσσεται σε μία φουτουριστική δυστοπία, η οποία είναι διαιρεμένη σε δύο ξεχωριστές και διακριτές τάξεις: τους σκεπτόμενους (αυτούς που σκέπτονται) και τους εργάτες (αυτούς που δουλεύουν). Η ταινία περιγράφει τον ανταγωνισμό που αναπτύσσεται ανάμεσα σε αυτές τις αντίπαλες οντότητες. Γνωρίζοντας ότι γυρίστηκε το 1927, παρακολουθώντας σήμερα την ταινία κάποιος μπορεί να απολαύσει την ίδια εμπειρία με τις σύγχρονες ταινίες επιστημονικής φαντασίας, αφού το σενάριο είναι τρομακτικά κοντά στην πραγματικότητα. Το Metropolisπαρουσιάζει μία κοινωνία όπου η «Νέα Τάξη Πραγμάτων» έχει ήδη επιβληθεί και μία επιλεγμένη ελίτ ζει μέσα στην πολυτέλεια, ενώ παράλληλα υπάρχει μία αποκτηνωμένη μάζα ανθρώπων που ζουν και δουλεύουν κάτι από συνεχή και στενή παρακολούθηση.

Έχει παρατηρηθεί ότι κομμάτια της ταινίας έχουν επηρεάσει σε μεγάλο βαθμό το σύγχρονο καλλιτεχνικό κόσμο και ειδικά τη μουσική βιομηχανία. Είτε με τη μορφή βίντεο-κλιπ ή φωτογραφιών οι καλλιτέχνες συχνά ποζάρουν σαν την ηρωίδα της ταινίας, Μαρία, ένα ένα ανθρωποειδές-ρομπότ προγραμματισμένο να διαφθείρει τα ήθη των εργαζομένων και να υποκινήσει μια εξέγερση, δίνοντας στην ελίτ μια δικαιολογία για να χρησιμοποιήσει την καταστολή της βίας. Μήπως κατά ένα ανάλογο τρόπο σήμερα οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούνται από την ελίτ για να διαβρώσουν το ήθος των μαζών;

 

Ανάλυση της ταινίας

Αυτοί που δουλεύουν: Η ταινία ξεκινάει δείχνοντας τους εργάτες και την πόλη που ζουν, η οποία βρίσκεται βαθιά, κάτω από την επιφάνεια της γης. Όλοι φορούν τα ίδια ρούχα, περπατούν συγχρονισμένα με σκυμμένα τα κεφάλια δείχνοντας υποταγή, παραίτηση και απελπισία. Σε όλη τη διάρκεια της ταινίας το ανθρώπινο κοπάδι παρουσιάζεται εξουθενωμένο σωματικά και πνευματικά, ιδιαίτερα ευαίσθητο. Με λίγα λόγια θα λέγαμε ότι συμπεριφέρεται σαν πνευματικά καθυστερημένο.

Σαν ένα κοπάδι από πρόβατα, οι εργάτες μετακινούνται σε ομάδες, επηρεάζονται με το παραμικρό και μπορείς να τους ξεγελάσεις πανεύκολα. Αυτή η περιγραφή των μαζών ταιριάζει με αυτές του Αμερικανού στοχαστή Walter Lippmann που πέντε χρόνια πριν στο έργο του Public Opinion είχε παρομοιάσει τη μάζα με μία «αμήχανη αγέλη» που δεν είναι σε θέση να πάρει στα χέρια της την ίδια της την τύχη. Τα λόγια του επικεφαλής της Ναζιστικής προπαγάνδας Joseph Goebbels συνάδουν με την παραπάνω εικόνα που δίνει η ταινία. Ο Χίτλερ είχε πει χαρακτηριστικά «πόσο τυχεροί είναι οι ηγέτες των οποίων οι υπήκοοι δεν σκέφτονται.»

Οι εργάτες δουλεύουν σε μία τερατώδη μηχανή, ένα εφιαλτικό βιομηχανικό συγκρότημα όπου πρέπει να εκτελούν αυστηρά επαναλαμβανόμενες και απάνθρωπες εργασίες. Σε κάποιο σημείο το συγκρότημα παρομοιάζεται με τον Μoλώχ, μία αρχαία σημιτική θεότητα που η λατρεία της απαιτούσε ανθρωποθυσίες. Σε κάποιο άλλο σημείο της ταινίας, ένας από τους ήρωες βλέπει την μηχανή να μεταμορφώνεται στον Μολώχ και τους εργάτες να προσφέρονται τον “θεό” ανθρωποθυσίες. Ο Μολώχ, ο θεός Βάαλ, ο Ταύρος του Ήλιου λατρευόταν ευρέως στην αρχαία Μ. Ανατολή έως εκεί που υπήρχαν φοινικικές επιρροές. Συνήθως είχε τη μορφή ενός μοσχαριού ή του βοδιού ή ενός άνδρα με κεφάλι ταύρου. Οι θυσίες γίνονταν «μέσα στην κοιλιά του τέρατος.»

Οι εργασίες που εκτελούν οι εργάτες είναι καθαρά μηχανικές, δεν χρειάζεται καθόλου να χρησιμοποιήσουν το μυαλό τους και δεν αποτελούν τίποτα περισσότερο από μία προέκταση της ίδιας της μηχανής, γεγονός που τους απογυμνώνει από κάθε τι ανθρώπινο.

Αυτοί που σκέφτονται:Αν οι εργάτες ζουν σε μία υπόγεια κολασμένη δυστοπία, αυτοί που σκέπτονται αντίθετα, εξελίσσονται σε μία λαμπερή ουτοπία, μία εξαιρετική απόδειξη των ανθρωπίνων επιτευγμάτων. Η λαμπερή πόλη, ωστόσο, δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς τη Μηχανή (Μολώχ) και τα κοπάδια των εργατών της. Από την άλλη πλευρά η Μηχανή δεν θα υπήρχε αν δεν υπήρχε η ανάγκη να διατηρηθεί η πόλη. Αυτό που βλέπουμε εδώ είναι μία διπλή πραγματικότητα όπου δύο αντίθετες οντότητες υπάρχουν αλληλοεξαρτώμενες, μία ιδέα που απηχεί βαθιά στον αποκρυφισμό. (το ίδιο ακριβώς συμβαίνει και στην σύγχρονη ταινία the hunger games που βασίζεται στα ανάλογα βιβλία)

Σε μία από τις καρτέλες που αφηγούνται την ιστορία (προσέξτε την πυραμιδοειδή διάταξη των λέξεων) διαβάζουμε: «Όπως βρίσκεται βαθιά η πόλη των εργατών κάτω από τη γη, έτσι ψηλά από πάνω δέσποζε το συγκρότημα που λέγεται «η Λέσχη των Υιών» με αίθουσες διδασκαλίας και βιβλιοθήκες, με τα θέατρά της και τα στάδιά της.»

Σε αυτό λοιπόν βλέπουμε μία όχι και τόσο συγκεκαλυμμένη αναφορά στο γνωστό ερμητικό αξίωμα «όπως πάνω, έτσι και κάτω.»Με τον ίδιο τρόπο η ταινία αντικατοπτρίζει δύο αντίθετα περιβάλλοντα όπου ζουν οι στοχαστές και οι εργάτες αντίστοιχα. Η ερμητική Σφραγίδα του Σολόμωντα απεικονίζει τον παραπάνω αξίωμα και παρουσιάζει τις αντίθετες ενέργειες να αντικατοπτρίζουν η μία την άλλη ώστε να πετύχουν την τέλεια ισορροπία. Ο κόσμος του Fritz Lang αναπαριστά τέλεια αυτή την ιδέα.

Οι πρωταγωνιστές

Joh Fredersen, ο ημίθεος: Η πόλη ιδρύθηκε, χτίστηκε και διοικείται από τον αυταρχικό Joh Fredersen. Ως ο δημιουργός και ο μόνος ηγεμών της Μητρόπολης, ο Fredersen απηχεί τον δημιουργό της Γνωστικής παράδοσης, έναν ημίθεο που είναι ο δημιουργός και ο ηγέτης του κόσμου της ύλης. Στην φωτογραφία βλέπετε τον Joh Federsen να καταστρώνει την επόμενη κίνησή του. Κρατάει έναν διαβήτη θυμίζοντας στους θεατές τον ρόλο του σαν ο «μέγας αρχιτέκτονας» της Μητρόπολης.

Ο ποιητής και ζωγράφος ανάμεσα στα άλλα, William Blake παρουσιάζει στον πίνακα αυτό τον γνωστικό δημιουργό και ηγεμόνα της κατώτερης και ατελούς σφαίρας της ύπαρξης όπου η αμαρτία και η δυστυχία κυριαρχούν. Η παρουσία του διαβήτη δανείζεται τον μασονικό συμβολισμό που παρουσιάζει το Θεό σαν τον «Μέγα Αρχιτέκτονα του Σύμπαντος.»

Ο γιος του Joh Fredersen λέγεται Freder, που όπως όλα τα παιδιά των αφεντικών απολαμβάνει μία πολυτελή ζωή και ανακαλύπτει την σκληρή πραγματικότητα των εργατών που ζουν κάτω από τη γη. Θέλοντας να γνωρίσει από πρώτο χέρι τον κόσμο των εργατών, ο Freder κατεβαίνει στα κατώτερα επίπεδα και αλλάζει θέση με έναν εργάτη. Ο Freder γίνεται κατά κάποιον τρόπο σαν μία Μεσσιανική φιγούρα, ενός σωτήρα που κατεβαίνει προς τα κάτω. Επίσης ερωτεύεται τη Μαρία, μία αγία νεαρή γυναίκα από το προλεταριάτο.

Η Μαρία: Η Μαρία είναι μία χαρισματική γυναίκα που χαίρει ιδιαίτερης εκτίμησης από τους εργάτες που δουλεύουν μαζί της. Καταλαβαίνει τη δυστυχία τους και την απελπισία τους καθώς και ότι μία επανάσταση προετοιμάζεται. Η Μαρία βγάζει λόγους για την ειρήνη και για την υπομονή, προφητεύοντας τον ερχομό ενός «διαμεσολαβητή,» που θα γίνει «η καρδιά μεταξύ του κεφαλιού (στοχαστές) και του χεριού (εργάτες).» Σε Κάποιο σημείο, η Μαρία αφηγείται την ιστορία του Πύργου της Βαβέλ όπου υπογραμμίζει ότι: «Μέγας είναι ο Κόσμος και ο Δημιουργός του. Και μέγας είναι Άνθρωπος!»

Αυτή η δήλωση έχει μια βαθιά απήχηση στις Μυστικιστές Σχολές που διδάσκουν ότι οι άνθρωποι έχουν τη δυνατότητα να γίνουν θεοί μέσω της φώτισης. Μέσα στους αιώνες αρχιτεκτονικά μνημεία χρησιμοποιήθηκαν για να μεταδώσουν τις αρχές των Μυστηρίων και να δοξάσουν την υπεροχή του ανθρωπίνου νου. Εν μέρει για αυτούς τους λόγους λοιπόν υπάρχουν αρκετές κοινές αναφορές μεταξύ του Ελευθεροτεκτονισμού και του Πύργου της Βαβέλ.

“Όσον αφορά τη Μασονία, η Βαβέλ φυσικά αντικατοπτρίζει ένα Τεκτονικό έργο και πρώτοι εκφραστές της αποκόμισα όλα τα δυνατά οφέλη από την ιστορία αυτή. Θυμούνται ότι οι άνθρωποι που «μοιράζονται μία γλώσσα και έναν λόγο» ταξίδεψαν από την Ανατολή στη Δύση, όπως εκείνοι που δοκιμάστηκαν και επιβεβαιώθηκαν σαν Δάσκαλοι Τέκτονες. Όταν έφθασαν στο συμφωνημένο μέρος στη γη Shinar, επιβεβαιώνεται ότι εγκαταστάθηκαν εκεί σαν Noachide, το πρώτο όνομα των Μασόνων. Ήταν εκεί που έχτισαν και τον ψηλό τους πύργο, αυτόν της σύγχυσης. Από το κακό έρχεται όμως το καλό και η σύγχυση των γλωσσών έδωσε τη θέση της «στην αρχαία πρακτικών των Μασόνων να επικοινωνούν χωρίς τη χρήση προφορικού λόγου.» από το βιβλίο του Arthur Edward Waite, A New Encyclopedia of Freemasonry and of Cognate Instituted Mysteries: Their Rites, Literature and History.

Ωστόσο, η Μαρία αναφέρει ότι «οι έπαινοι για έναν άνδρα γίνονται για άλλον άνδρα κατάρα.» Με άλλα λόγια , το μνημείο δοξάζοντας το μεγαλείο του ανθρώπινου πνεύματος χτίστηκε με το αίμα και τον ιδρώτα των εργατών που δεν γνώριζαν τίποτα από το μεγάλο όραμα του Στοχαστή. Και στην ταινία, επαναλαμβάνεται το ίδιο πράγμα από την αρχή. Το όνομα του αρχηγείου του ημίθεου Joh Fredersen; Μα φυσικά … ο Πύργος της Βαβέλ.

Rotwang, ο εφευρέτης: Ο Rotwang είναι ο εφευρέτης της Μητρόπολης και το σήμα κατατεθέν του είναι το μηχανικό του δεξί χέρι που έχει αντικαταστήσει αυτό που έχασε κατά τη διάρκεια κάποιων πειραμάτων του. Άραγε αυτή η εικόνα υποδηλώνει ότι ο εφευρέτης έχει επιλέξει το “μονοπάτι του αριστερού χεριού;”

Μαθαίνοντας ότι οι εργάτες σχεδιάζουν επανάσταση, ο Joh Federsen ζητά τη βοήθεια του εφευρέτη και τρελού επιστήμονα Rotwang. Αν και η δουλειά του επικεντρώνεται στην ανάπτυξη νέων τεχνολογιών στην ταινία υπάρχουν αρκετά στοιχεία που δείχνουν ότι είναι επίσης γνώστης του μυστικισμού για να δημιουργήσει νέες εφευρέσεις. Λέγεται ότι ζει «σε ένα μικρό σπίτι ξεχασμένο από τους αιώνες,» που δηλώνει συμβολικά ότι η παράδοση του επιστήμονα, κατάγεται και πάει πίσω σε αρχαίες μυστικιστικές παραδόσεις. Το υπόγειο του σπιτιού του έχει μία μυστική πόρτα που οδηγεί σε κατακόμβες 2000 ετών παλιές γεγονός που θυμίζει για άλλη μία φορά τις αρχαίες και μυστικές καταβολές του Rotwang. Επιπλέον στην μπροστινή πόρτα του σπιτιού του υπάρχει το σύμβολο της πεντάλφα, παραπέμποντας στους Πυθαγορείους, στον μυστικισμό και στον Ελευθεροτεκτονισμό.

Γνωρίζουμε ότι οι μαθητές του Πυθαγόρα χάραζαν αυτό το σύμβολο στην πόρτα του σπιτιού τους σαν ένα μυστικό σύμβολο ώστε να αναγνωρίζονται μεταξύ τους. Τόσο το σύμβολο όσο και η σημασία του παραμένουν μυστικά παρόλο ότι χρησιμοποιείται σήμερα ευρέως γιατί μόνο αυτοί που ήταν μυημένοι στην Πυθαγόρεια γεωμετρία μπορούσαν να το σχεδιάσουν σωστά και να εκτιμήσουν το βαθύτερο νόημά του σαν ένα σύμβολο και πύλη για αυτά τα μυστήρια.

Αν θέλουμε να προχωρήσουμε τη σκέψη μας στο δικό μας κόσμο, ο Rotwang είναι για τον Joh Fredersen, ότι ήταν ο John Dee για τη Βασίλισσα Ελισάβετ της Αγγλίας: ένας αγαπητός σύμβουλος βυθισμένος στον κόσμο της επιστήμης, της μαγείας, της αστρολογίας και της Ερμητικής φιλοσοφίας. Αν ο Fredersen αντικατοπτρίζει τους σημερινούς ηγέτες, τότε ο Rotwang είναι σαν το κρυφό εκκρεμές των αποφάσεων, μία μυστική ύπαρξη για το ευρύ κοινό, αλλά ιστορικά πάντα παρούσα.

Ο εφευρέτης παρουσιάζει γεμάτος υπερηφάνεια τη νέα του εφεύρεση στον Fredersen, τον Άνθρωπο-Μηχανή, τον οποίο θεωρεί ότι είναι «ο Άνθρωπος του Μέλλοντος.»Το ανθρωποειδές έχει την ικανότητα της επικοινωνίας όπως κάθε άλλος άνθρωπος και ο Rotwang αναφωνεί ότι «κανείς δεν θα μπορεί να διακρίνει τον Άνθρωπο-Μηχανή από έναν θνητό!» Το διανθρωπιστικό όραμα είναι ήδη παρόν από τις αρχές λοιπόν της δεκαετίας του 1920! (έχουμε γράψει επανειλημμένως για τις “Οργανικές Πύλες”)

Ο Fredersen λέει τότε στον Rotwang να κάνει τον Άνθρωπο-Μηχανή να μοιάζει με τη Μαρία, ώστε να χρησιμοποιήσει την αξιοπιστία της και το χάρισμά της για να σπείρει τη διχόνοια ανάμεσα στους εργάτες. Η Μαρία ξαπλώνει όσο ό Rotwang κάνει το ανθρωποειδές να μοιάζει με αυτή. Προσέξτε στην εικόνα την ανεστραμμένη πεντάλφα πάνω δεξιά από το κεφάλι του Ανθρώπου-Μηχανή. Αν η όρθια πεντάλφα αντιπροσωπεύει την θεραπεία, τη μαθηματική τελειότητα, τα πέντε στοιχεία, η ανεστραμμένη αντιπροσωπεύει τη διαφθορά αυτών των αξιών και τη μαύρη μαγεία.

 

Πίσω στην ταινία τώρα, όταν το ανθρωποειδές έχει τελειώσει ο Rotwang του λέει: «Θέλω να κατεβείς στα βάθη για να καταστρέψεις τη δουλειά της γυναίκας της οποίας δημιουργήθηκες κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωση!» Και η Μαρία-ρομπότ ανταποκρίνεται κλείνοντας το ένα μάτι και με ένα διαβολικό μειδίαμα. Πιθανόν γνωρίζεται τη σημασία του ενός οφθαλμού και το πόσο το χρησιμοποιούν απροκάλυπτα σαν εικόνα οι καλλιτέχνες. Το Ρομπότ-Μαρία στέλνεται τότε σε ένα ανδρικό κλάμπ, το Yoshiwara όπου χορεύει εξωτικούς χορούς. Σε έναν από αυτούς παρουσιάζεται σαν τη Βαβυλώνα, τη Μεγάλη Πόρνη της Αποκαλύψεως. Σας θυμίζει κάτι αυτή η εικόνα; Μήπως μία αντίστοιχη σκηνή από ένα άλλο μουσικό βίντεο-κλιπ της Madonna στο τραγούδι Material Girl, όπου και εκεί παίζει το ρόλο της Βαβυλώνας;

Η «προγραμματισμένη» Μαρία εκτελεί μεθυστικούς χορούς μπροστά σε ένα άπληστο κοινό οδηγώντας τους άνδρες σε καυγάδες, σε λαγνεία, σε ζήλεια και σε όλα τα υπόλοιπα θανάσιμα αμαρτήματα. Όταν βρίσκεται μαζί με τους συναδέλφους της, η Μαρία ενεργεί σαν «πράκτορας-προβοκάτορας», προκαλώντας τους εργάτες να επαναστατήσουν και δίνοντας με αυτόν τον τρόπο λόγο στον Joh Fredersen να χρησιμοποιήσει βία εναντίον τους. Στην πραγματικότητα ενεργεί ενάντια στα συμφέροντα των ανθρώπων και για τον συμφέρον της ελίτ.

Με τη βοήθεια του επιστάτη τους (γιατί δεν μπορούν οι εργάτες να σκεφτούν και να ενεργήσουν από μόνοι τους), οι εργάτες τελικά αντιλαμβάνονται ότι το ανθρωποειδές τους έχει εξαπατήσει. Πιστεύοντας ότι είναι μάγισσα, βρίσκουν το Ρομπότ-Μαρία και το καίνε στην πυρά. Μια σειρά από γεγονότα συμβαίνουν μετά, αλλά δεν θα σας χαλάσω το τέλος για όσους δεν έχουν δει την ταινία.

Θα σας πω μόνο ότι η ταινία τελειώνει με τα εξής λόγια: «Ο διαμεσολαβητής ανάμεσα στο κεφάλι και τα χέρια πρέπει να είναι η καρδιά.» Αυτό είναι το «ηθικό δίδαγμα της ιστορία» που είναι βασικά ένα μήνυμα για την ελίτ. Δηλαδή για να κρατήσεις τις μάζες υπό έλεγχο, για να κρατήσεις τους καταπιεσμένους θα πρέπει να παγιδεύσεις την καρδιά τους. Και αυτό κάνουν τα Μέσα Μαζικής Αποβλάκωσης. Αυτό κάνει η προπαγανδα.

Το Ηθικό Δίδαγμα του MetropolisQ: Το ηθικό δίδαγμα της ιστορίας της ταινίας δεν είναι «ας καταργήσουμε όλες τις αδικίες και να ξαναφτιάξουμε έναν κόσμο όπου όλοι είναι ίσοι» και σίγουρα δεν είναι «ας είμαστε δημοκρατικοί και να ψηφίζουμε αυτούς που θέλουμε να μας κυβερνούν.» είναι περισσότερο «να στείλουμε τους εργάτες πίσω στα κάτεργα όπου και ανήκουν, αλλά με τη βοήθεια ενός διαμεσολαβητή που θα είναι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των εργατών και των στοχαστών.»

Τώρα λοιπόν που τα παρουσιάσαμε αντιλαμβάνεστε ότι η ταινία είναι ιδιαιτέρως «ελιτίστικη» δεδομένου ότι εξακολουθεί να υποστηρίζει την ύπαρξη μίας ξεχωριστής ομάδας ανθρώπων που θα ελέγχουν τις περισσότερες πηγές πλούτου και θα διευθύνουν μία εργατική τάξη. Στο τέλος, οι εργάτες—και ο Freder—εξαπατήθηκαν πιστεύοντας ότι η θέση τους θα αλλάξει. Στην πραγματικότητα, όλα έμειναν όπως πριν και ο Joh κατάφερε να κάνει τον αφελή γιο του να παρουσιάσει το φιλικό πρόσωπο της ελίτ, ενώ ταυτόχρονα έδινε αναφορά σε όλα όσα συνέβαιναν κάτω από τη γη οδηγώντας σε έναν πιο σφικτό έλεγχο και παρακολούθηση. Ποιος έχει σήμερα το ρόλο του Freder στην εργατική τάξη; Τα Μέσα Μαζικού Ελέγχου. Τα ΜΜΕ είναι ο διαμεσολαβητής και αυτή είναι η λειτουργία τους.

Τα ΜΜΕ ελέγχουν τις σκέψεις και τα συναισθήματα των μαζών σε καθημερινή βάση ξεγελώντας τους ώστε να επιδιώκουν και να αγαπούν την καταπίεση υπό την οποία βρίσκονται. Η βιομηχανία της διασκέδασης είναι ένα κομμάτι των ΜΜΕ και η μουσική είναι ένας ευχάριστος τρόπος για να μεταδίδονται τα μηνύματα της ελίτ στη νεολαία. Η αναφορές στην ταινία Metropolis στα τραγούδια δεν είναι παρά αστείες για όσους γνωρίζουν, σαν να λένε «αυτός ο καλλιτέχνης δουλεύει για εμάς.» Έτσι λοιπόν, ορίστε μπορείτε να είστε ανίδεοι, ένας εκφυλισμένος και υλιστής άνθρωπος όπως αυτά που παρουσιάζονται στα βίντεο-κλιπ….έτσι ακριβώς σας θέλουν.

Αναλογίες μεταξύ του Metropolis και της σύγχρονης βιομηχανίας θεάματος: Γιατί αυτή η ταινία, θα αναρωτηθούν κάποιοι. Γιατί είναι χαρακτηριστική για τους «Illuminati καλλιτέχνες;» Αν έχετε διαβάσει και άλλα ανάλογα άρθρα από το μπλογκ μας, αλλά και από αλλού αντιλαμβάνεστε ότι η ταινία αγγίζει πολλά σύγχρονα θέματα: διανθρωπισμός, μαύρος αποκρυφισμός, εκφυλισμός των ηθών, κράτος ελέγχου, έλεγχος του νου και της σκέψης, κτλ. Το Metropolis είναι βασικά ένα σχέδιο για τον έλεγχο της μάζας. Όπως η Μαρία, οι σημερινοί καλλιτέχνες διαλέγονται από την εργατική τάξη και ουσιαστικά προγραμματίζονται και αναδημιουργούνται για να γίνουν οι μυστικοί πράκτορες αυτών που βρίσκονται ψηλά. Παρατηρείστε πόσοι καλλιτέχνες έχουν άγρια alter-ego με διαφορετικό όνομα και προσωπικότητα. Μέρος του ρόλου των καλλιτεχνών είναι να προπαγανδίσουν την ατζέντα της ελίτ μέσω της μουσικής, των βίντεο προβάλλοντάς την μέσα από το σεξ για να την κάνουν πιο ελκυστική.

 

Συμπερασματικά: Το Metropolis είναι στην κυριολεξία μία ταινία «από τη ελίτ, για την ελίτ.» Ασχολείται με τις ανησυχίες εκείνων που διαχειρίζονται τον κόσμο και παρουσιάζει μια λύση-αντίδραση που δεν θα διαταράξει το ισχύον καθεστώς. Η ταινία είναι, επίσης, διαποτισμένη με Τεκτονικό συμβολισμό και περιέχει πολλά σύμβολα που αναφέρονται σε αρχαία μυστήρια που προορίζονται για να αποκωδικοποιηθούν από κατάλληλα μυημένους. Με άλλα λόγια, η ταινία ήταν κατά κύριο λόγο με στόχο την άρχουσα τάξη. Οι καλλιτέχνες αντιγράφουν την Μαρία της ταινίας, το προγραμματισμένο ανθρωποειδές μέσω των πράξεών τους και εκτελώντας τις ίδιες λειτουργίες. Για ποιο λόγο ντύνονται όπως αυτή;

Γιατί οι τραγουδιστές την αγαπούν τόσο πολύ; Πιθανόν δεν την αγαπούν τόσο όσο εκείνοι που βρίσκονται στα παρασκήνια, οι σκηνοθέτες και οι image-makers, όσοι έχουν τη δύναμη στη μουσική βιομηχανία. Εκείνοι αποφασίζουν τι θα κάνουν οι σταρ και τι αντιπροσωπεύουν. Και σήμερα η βιομηχανία θεάματος είναι ελιτιστική και διαποτισμένη με τους συμβολισμούς των Illuminati προωθώντας την ηθική κατάπτωση και τον εξευτελισμό των παραδοσιακών αξιών. Αν οι καλλιτέχνες αντιπροσωπεύουν την απόλυτη ελευθερία και δημιουργικότητα, τότε γιατί οι τραγουδιστές παίζουν τον ρόλο ενός νοητικά ελεγχόμενου ρομπότ; Για τον λόγο ότι, απλούστατα αυτό είναι.
Το Metropolisείναι όντως μία εξαιρετική ταινία, σε τέτοιο βαθμό που είναι επίκαιρη ακόμα και πάνω από 80 χρόνια μετά την πρώτη προβολή της. Αν η ελίτ κάνει αυτό που θέλει εδώ και τόσο καιρό, το Metropolis θα γίνει ακόμα περισσότερο επίκαιρο στα επόμενα χρόνια που θα έρθουν.

Αναρωτιέμαι όταν (η έστω αν, για να δώσω και έναν τόνο αισιοδοξίας και να μην κάνω τον παντογνώστη)  καταστεί σαφές ότι έξοδος από την «κρίση» δεν υπάρχει και ότι όλοι αυτοί που ήταν στο «τιμόνι» της χώρας  ήταν απλώς μαριονέτες μιας ξένης και ντόπιας ελίτ για την προώθηση των συμφερόντων της ,πως θα αντιμετωπίσουν τις κατηγορίες που θα δεχτούν?

Θα αναφωνήσουν : δεν ξέραμε! Μας εξαπάτησαν !Πιστεύαμε! Κατά βάθος είμαστε αθώοι!

Η διαμάχη ,λοιπόν ,θα οδηγήσει σε αυτή την ερώτηση : Είναι αλήθεια ότι δεν ήξεραν; Η έκαναν ότι δεν ήξεραν;

Οπωσδήποτε ανάμεσα τους θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πια τόσο τέλεια μεσάνυχτα , είναι όμως πιθανό ότι οι περισσότεροι πραγματικά να μην γνωρίζουν το κακό που κάνουν στην χώρα.

Η βασική ερώτηση ,λοιπόν, δεν είναι ξέρουν η δεν ξέρουν; αλλά : είναι κανείς αθώος επειδή δεν γνωρίζει; ένας ηλίθιος καθισμένος πάνω στο θρόνο είναι απαλλαγμένος από κάθε ευθύνη από μόνο το γεγονός ότι είναι ηλίθιος;

Ο εισαγγελέας που σήμερα δεν στέλνει πολιτικούς στη φυλακή , πως θα είναι δυνατόν ο ίδιος να υπεραμύνεται της καθαρότητας της ψυχής του και να χτυπαει το στήθος του : η συνείδηση μου είναι καθαρή, δεν ήξερα, νόμιζα! Ακριβώς σε αυτό το «δεν ήξερα! Νόμιζα!» δεν βρίσκεται το ανεπανόρθωτο λάθος του;

Ο Οιδίποδας δεν ήξερε ότι πλάγιαζε με την ίδια την μητέρα του, μολαταύτα, όταν κατάλαβε τι είχε συμβεί , δεν ένιωσε αθώος. Δεν μπόρεσε να υποφέρει το θέαμα της δυστυχίας που είχε προξενήσει με την άγνοια του ,ξερίζωσε τα μάτια του και τυφλός για πάντα έφυγε από τη Θήβα.

Εξαιτίας της δικής τους ασυνειδησίας ,αυτός ο τόπος ίσως χάσει για αιώνες την ελευθερία του και αυτοί νιώθουν αθώοι. θα έπρεπε να ξεριζώσουν τα μάτια τους και να φύγουν απ’τη Θήβα!