Αναρωτιέμαι όταν (η έστω αν, για να δώσω και έναν τόνο αισιοδοξίας και να μην κάνω τον παντογνώστη)  καταστεί σαφές ότι έξοδος από την «κρίση» δεν υπάρχει και ότι όλοι αυτοί που ήταν στο «τιμόνι» της χώρας  ήταν απλώς μαριονέτες μιας ξένης και ντόπιας ελίτ για την προώθηση των συμφερόντων της ,πως θα αντιμετωπίσουν τις κατηγορίες που θα δεχτούν?

Θα αναφωνήσουν : δεν ξέραμε! Μας εξαπάτησαν !Πιστεύαμε! Κατά βάθος είμαστε αθώοι!

Η διαμάχη ,λοιπόν ,θα οδηγήσει σε αυτή την ερώτηση : Είναι αλήθεια ότι δεν ήξεραν; Η έκαναν ότι δεν ήξεραν;

Οπωσδήποτε ανάμεσα τους θα υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν πια τόσο τέλεια μεσάνυχτα , είναι όμως πιθανό ότι οι περισσότεροι πραγματικά να μην γνωρίζουν το κακό που κάνουν στην χώρα.

Η βασική ερώτηση ,λοιπόν, δεν είναι ξέρουν η δεν ξέρουν; αλλά : είναι κανείς αθώος επειδή δεν γνωρίζει; ένας ηλίθιος καθισμένος πάνω στο θρόνο είναι απαλλαγμένος από κάθε ευθύνη από μόνο το γεγονός ότι είναι ηλίθιος;

Ο εισαγγελέας που σήμερα δεν στέλνει πολιτικούς στη φυλακή , πως θα είναι δυνατόν ο ίδιος να υπεραμύνεται της καθαρότητας της ψυχής του και να χτυπαει το στήθος του : η συνείδηση μου είναι καθαρή, δεν ήξερα, νόμιζα! Ακριβώς σε αυτό το «δεν ήξερα! Νόμιζα!» δεν βρίσκεται το ανεπανόρθωτο λάθος του;

Ο Οιδίποδας δεν ήξερε ότι πλάγιαζε με την ίδια την μητέρα του, μολαταύτα, όταν κατάλαβε τι είχε συμβεί , δεν ένιωσε αθώος. Δεν μπόρεσε να υποφέρει το θέαμα της δυστυχίας που είχε προξενήσει με την άγνοια του ,ξερίζωσε τα μάτια του και τυφλός για πάντα έφυγε από τη Θήβα.

Εξαιτίας της δικής τους ασυνειδησίας ,αυτός ο τόπος ίσως χάσει για αιώνες την ελευθερία του και αυτοί νιώθουν αθώοι. θα έπρεπε να ξεριζώσουν τα μάτια τους και να φύγουν απ’τη Θήβα!