Η κακια μας φαρα

H εκαστοτε ελληνική κυβέρνηση δεν έχει καμιάν άλλη πολιτική πρακτική από το να εκλιπαρεί για ξένη βοήθεια ώστε να διατηρηθεί στην εξουσία. στόχος της είναι να χρησιμοποιήσει την ξένη βοήθεια ως μέσο για τη διαιώνιση των προνομίων μίας μικρής κλίκας εμπόρων τραπεζιτών βιομηχάνων και μεγαλοεπιχειρηματιών, οι οποίοι αποτελούν την αόρατη εξουσία στην Ελλάδα. Η κλίκα αυτή είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει με κάθε μέσο τα οικονομικά της συμφέροντα και δεν ενδιαφέρεται καθόλου για το τι μπορεί να στοιχίσει αυτό στην οικονομία της χώρας. Τα μέλη αυτής της κλίκας επιθυμούν να διατηρήσουν άθικτο ένα φορολογικό σύστημα που τους ευνοεί, με αληθινά σκανδαλώδη τρόπο.

Αντιτίθενται στον έλεγχο συναλλάγματος, γιατί αυτό θα τους εμποδίσει να εξάγουν τα κέρδη τους στις τράπεζες του εξωτερικού. Δεν διανοήθηκαν ποτέ να επενδύσουν τα κέρδη τους στη δική τους χώρα για να βοηθήσουν στην αναστήλωση της εθνικής οικονομίας. Τα συμφέροντα των εφοπλιστών προστατεύονται επίσης με σκανδαλώδη τρόπο. Η ελληνική εμπορική ναυτιλία ανθεί και οι εφοπλιστές κερδίζουν τεράστια ποσά, αλλά το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος δεν αποκομίζει κανένα όφελος απ΄αυτό. Οι μισθοί των ναυτικών γυρίζουν στην Ελλάδα, αλλά οι εφοπλιστές ασφαλίζουν το μεγαλύτερο μέρος των κερδών τους στις ξένες χώρες.

Κάθε επιχείρηση θα έπρεπε να πληρώνει μια σημαντική εισφορά στο κράτος, κάτω από την προστασία του οποίου λειτουργεί αλλά η ομάδα πίεσης της καλής κοινωνίας – οι κομψοί κοσμοπολίτες που έχουν την έδρα τους στην αθηναϊκή πλατεία Κολωνακίου –αντιστέκονται σε κάθε τέτοια περίπτωση. Οι περισσότεροι απ’αυτούς είναι άνθρωποι πάντοτε πρόθυμοι, όταν πρόκειται να εξυπηρετήσουν τους «εταίρους» μας για τα δικά τους συμφέροντα. Εδώ δεν υφίσταται κράτος σύμφωνα με τα πρότυπα αναπτυγμένων χωρών. Αντ΄ αυτού υπάρχει μια χαλαρή ιεραρχία ατομιστών πολιτικών, μερικοί από τους οποίους είναι χειρότεροι από άλλους, που είναι τόσο απασχολημένοι με τον προσωπικό τους αγώνα για εξουσία, ώστε δεν έχουν τον χρόνο να αναπτύξουν οικονομική πολιτική, ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι είχαν την ικανότητα.

Στην Ελλάδα δεν υπάρχει δημοκρατία ούτε δικαιοσύνη. Η κομματοκρατία έχει ποτίσει ολόκληρη τη χώρα από άκρη σε άκρη, σε όλες τις εκφάνσεις της δημόσιας ζωής για να εξυπηρετούνται τα συμφέροντα των λίγων. Και αυτόν τον τρόπο λήψης αποφάσεων, μας τον εμφανίζουν σαν τον μόνο τρόπο να καθορίσουμε τα κοινά. Στην Ελλάδα έχουμε κάποιες «δημοκρατικές διαδικασίες», που το αποτέλεσμά τους δεν είναι πάντα ό,τι καλύτερο και σίγουρα δεν θεμελιώνουν την εξ’ ορισμού Δημοκρατία. Δικαιοσύνη δε, το απόλυτο κενό της Ελληνικής Δημοκρατίας. Η αδικία ξεκινάει από το ίδιο το κράτος. Απλώνεται, διαδίδεται, αναπαράγεται με γεωμετρική πρόοδο, γιατί ο αδικημένος θα εκδικηθεί αλλά και θα αδικήσει για να επιβιώσει. Τα δικαστήρια αναπαράγουν αδικία. Δε μιλάω για παραδικαστικά κυκλώματα και επίορκους δικαστές. Αναφέρομαι στους χρόνους εκδίκασης των υποθέσεων. Μία αγωγή για κάποιον που αποδεδειγμένα σου χρωστάει χρήματα, θα εκδικασθεί όταν πλέον δεν θα τα έχεις ανάγκη, γιατί ή θα έχεις πτωχεύσει την εταιρία σου ή θα έχεις πεθάνει.

Αν περάσουμε στις συλλογικές αδικίες, εκεί ο κατάλογος δεν έχει τέλος. Οι άνεργοι σήμερα είναι στο 30%. Οι συνδικαλιστές εξακολουθούν να μην εργάζονται και να κάνουν ό,τι μπορούν για να κλείσουν επιχειρήσεις, εξαφανίζοντας θέσεις εργασίας. Η εκκλησία δεν πληρώνει φόρους. Οι εργαζόμενοι που πληρώνουνε δεκαετίες ολόκληρες για τη σύνταξή τους, τα κέρατά τους υποχρεωτικά, θα πάρουν πίσω ψίχουλα, για όσο προλάβουν να ζήσουν.

 

Λένε πως η Χρυσή Αυγή απειλεί τη Δημοκρατία. Ας φτιάξουμε πρώτα μια αληθινή δημοκρατία και τότε θα δούμε αν μέσα σ’ αυτή τη Δημοκρατία έχει θέση για την κάθε Χρυσή Αυγή. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι η Χρυσή Αυγή θα είναι το μόνο κόμμα από αυτά που βρίσκονταν στην Βουλή που θα εμφανίσει καθαρή και αδιαμφισβήτητη άνοδο στις εκλογικές τις επιδόσεις.

Στις εκλογές στις 20 Σεπτεμβρίου – κατά το πιθανότερο – θα επιβεβαιωθεί αυτό που όλοι βλέπουν ότι η Χρυσή Αυγή είναι πάλι σε άνοδο. Πόση άνοδο, δεν είναι ξεκάθαρο, αυτό που είναι βέβαιο είναι ότι η Χρυσή Αυγή θα βγει κερδισμένη από τις εκλογές, έχοντας διασφαλίσει ότι θα είναι τρίτο κόμμα.
 

Γιατι τωρα εκλογες

Αυτό που θα έπρεπε πριν από την όποια αποτίμηση να εκτιμήσει κάποιος είναι εάν υπήρχαν ρεαλιστικά περιθώρια για κάτι εντυπωσιακά καλύτερο από αυτό που επετεύχθη. Η ελληνική κυβέρνηση έχει αυτοπαγιδευθεί -σκόπιμα ή μοιραία- από τη στιγμή που δέχτηκε προεκλογικά την κυρίαρχη λογική του συστήματος που πολέμησε, ότι δηλαδή το ευρώ είναι ταμπού. Από τη στιγμή που είναι ταμπού, τότε αυτό σημαίνει ότι, για να έχουμε συμφωνία, είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε τα πάντα, να δεχτούμε τα πάντα, να υπογράψουμε τα πάντα, να υποστούμε τα πάντα.

Από την άλλη πλευρά, η Ελλάδα θα μπορούσε να διανοηθεί να βγει από το ευρώ αλλά όχι τώρα. Όχι σε αυτή την κατάσταση, έπειτα από χρόνια αποεπένδυσης, με τον παραγωγικό ιστό της χώρας σε διάλυση. Γιατί με τα περισσότερα αγαθά να εισάγονται, χωρίς δηλαδή εγχώρια παραγωγή, είναι αδύνατον να αντέξεις τις τεράστιες αυξήσεις στις τιμές των εισαγόμενων αγαθών. Για να περάσεις στο δικό σου νόμισμα χρειάζεται εθνικό πρόγραμμα για επιστροφή στην παραγωγή, για μια σχετική αυτάρκεια.

Τέτοιο πρόγραμμα δεν υπαρχει, αντίθετα υπαρχουν τα ακριβώς ανάποδα προγράμματα, με έμφαση στην κατανάλωση, στην υπερχρέωση, στον τομέα των υπηρεσιών, με κοινοτικές επιδοτήσεις για θάψιμο εσπεριδοειδών, ξερίζωμα αμπελιών και ελιών, με μεταπρατικές και κρατικοδίαιτες δραστηριότητες, με επιδοτήσεις για εκσυγχρονισμούς παραγωγικών μονάδων που ένα σημαντικό μέρος τους πήγαινε σε «λάδωμα παρακρατικών μηχανισμών», μηχανισμών που -καλοθρεμμένοι όπως ήταν- αναλάμβαναν στις εκλογές, με τη σειρά τους, να εργαστούν μεθοδικά για να επανεκλέξουν τους πολιτικούς εξυπηρετητές τους. Με αυτά και με άλλα, φτάσαμε ώς εδώ.

Η Ελλάδα μίλησε τη γλώσσα των σωστών οικονομικών (ενδεχομένως με το λάθος ύφος) αλλά ανακάλυψε ότι η πολιτική και η γεωπολιτική υπερισχύουν.

Αυτός ο συμβιβασμός και η στροφή της κυβέρνησης στον «ρεαλισμό» θα βυθίσει τη χώρα στην ταπείνωση, στο μίσος και στον φασισμό.

Τι θα συμβεί όμως με το χρέος;

Όταν τα δανεισμένα κεφάλαια του διεθνούς καπιταλισμού βρεθούν στο όριο της απόδοσής τους τότε θα ακολουθήσει μια απομείωση του Εθνικού Χρέους, που θα επιβάλλουν δια της βίας. Τότε θα επικαλεστούν την ανάγκη πλέριας συμμετοχής όλων των δανειστών, εννοώντας μ΄ αυτά τα λόγια ότι πρέπει να πληρώσουν οι αποταμιεύσεις των εργατών, των αγροτών και του λαού. Κυλάνε έτσι το χρέος τους από το Κράτος που στέρεψε από απόδοση στο γόνιμο χωράφι του αγρότη για να πάρουν κι από εκεί κέρδη. θα στραφούν προς την Ελλάδα να της κόψουν το Χρέος που θα της έχουν φορτώσει, με σκοπό να τραβήξουν από τους εργαζόμενους και τους αγρότες ό,τι θα έχουν μαζέψει από το τέλος του Πολέμου και μετά. Ελλάδα, Πορτογαλία, Ιρλανδία, Ισπανία και Ιταλία έχουν γίνει στόχος του διεθνούς κεφαλαίου. Το άθροισμα των δικών τους χρεών – που με τέχνη και κόπο μας έχουν φορτώσει – θα ισορροπεί, θα αντιπροσωπεύει το Χρέος μιας ψευτο-ένωσης, ώστε να ισοφαρίζει τα κέρδη των Γερμανο-Γάλλων και των ιμπεριαλιστών συμμάχων τους.

Αμερικανοί και Γερμανοί δεν μπορούν να ζήσουν πιο πέρα απ΄ το τέλος του αιώνα γιατί θα ‘ναι τόση η ανάγκη τους για κεφάλαια που θα πρέπει να βγάλουν τα πετρέλαια για τα οποία οι ίδιοι οι Γερμανοί ήρθαν να κάνουν Κατοχή στην Πατρίδα μας. Θα δείτε να ξαναβρίσκονται Σύμμαχοι, να συγκεντρώνουν και πάλι τις δυνάμεις τους και να ασχολούνται με το χάρτη που ξέρουν όλοι τους και τον έχουν κλεισμένο στα συρτάρια τους. Και οι ξένοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους. Αλλά αυτό ήταν το κόλπο με την Ευρωπαϊκή Κοινότητα, που εντελώς συμπτωματικά είναι και ομώνυμη έμπνευση των ναζί για την τότε οικονομική ενοποίηση της Ευρώπης υπό γερμανική κηδεμονία.

 

Μπορεί κάνεις δικαιολογημένα να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα αποθέματα σε πρώτες ύλες στην Ευρώπη. Η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα αντίστοιχα με αυτά της Λιβύης. Και, τουλάχιστον τώρα, τίθεται αναπόφευκτα το ερώτημα: τι παιχνίδι παίζεται εδώ;

Αφήνουμε την ελληνική οικονομία να εξαντληθεί μέσω δρακόντειων πακέτων λιτότητας και την χρηματοδοτούμε με εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ προκειμένου να μην πληγούν οι παλαιοί δανειστές.

Χάνονται δισεκατομμύρια ευρώ σε φορολογικά χρήματα για συμφωνίες χωρίς επιστροφή και στην αναδιάρθρωση του χρέους, όταν η Ελλάδα διαθέτει κοιτάσματα πολλαπλάσια του όγκου του χρέους της.

Γιατί λοιπόν ζηταει εκλογές ο νέος ολετήρας Τσιπρας; Γιατί χρειάζεται μια Κυβέρνηση συνεργασίας που θα αντιπαλεύει τα λαϊκά συμφέροντα σ’ όλο το πλάτος της ιδεολογικής αντιπάλης. Ο διεθνής παράγοντας του καπιταλισμού θα φροντίσει ώστε να μην υπάρχουν δυνατότητες άλλες απ΄αυτές που θα λέει η Κυβέρνηση συνεργασίας.

Ο Γερμανός ειδικός σε θέματα χρηματιστηρίου Ντιρκ Μιούλερ θεωρεί ότι η Ελλάδα θα ήταν καλύτερα αν είχε το δικό της νόμισμα ή αν αξιοποιούσε τα κοιτάσματα φυσικού αερίου της, καθώς, όπως λέει, «στο ελληνικό υπεδάφος βρίσκονται τα μεγαλύτερα αποθέματα στην Ευρώπη», ενώ τονίζει ότι σκοπός του ΔΝΤ είναι να καταστρέψει την ελληνική οικονομία ώστε τα ελληνικά κοιτάσματα να πωληθούν φθηνά σε πολυεθνικές. Σε συνέντευξή του στην ηλεκτρονική έκδοση του περιοδικού «Focus», ο κ. Μιούλερ αναλύει την θεωρία ότι «η μεγάλη αναμέτρηση, η οποία εξελίσσεται τα τελευταία χρόνια, σχετίζεται με την κυριαρχία στο πλανήτη για τις επόμενες δεκαετίες»

Ο Ντιρκ Μιούλερ υποστηρίζει ότι ο πρώην πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου «φαίνεται σαν να ήταν εκτελεστική μαριονέτα των ΗΠΑ» και υποστηρίζει ότι «αποστολή του ήταν να επιφέρει με κάθε τρόπο την ρήξη στις σχέσεις της Ελλάδας με την Ευρώπη», ενώ προσθέτει: «Ο Παπανδρέου το 2009 δήλωνε, "δεν έχουμε πετρέλαιο ή τουλάχιστον δεν έχουμε βρει ακόμη" και ο υφυπουργός Γιάννης Μανιάτης τόνιζε, "δεν είμαστε ούτε Σαουδική Αραβία ούτε Νορβηγία" και τώρα μια έκθεση της Deutsche Bank στο Λονδίνο κάνει λόγο για πιθανά έσοδα από τους υδρογονάνθρακες, τα οποία, μόνο στην περιοχή νοτίως της Κρήτης θα μπορούσαν να ανέλθουν σε λίγα χρόνια σε 427 δισεκατομμύρια ευρώ».

Ουσιαστικά οι εκλογές είναι ανούσιες.

Ψηφίζεις έναν αντιμνημονιακό και σου βγαίνει μνημονιακότερος του προκατόχου του.

Βάζεις στη Βουλή ένα μικρό κόμμα για ποικιλία και πάντα καταλήγει να φασώνεται με το κυβερνών κόμμα για το καλό του έθνους.

Και όλοι οι πρωθυπουργοί δικαιολογούν την κωλοτούμπα τους με τον ίδιο τρόπο: για να αποφευχθεί η χρεοκοπία.

Από την άλλη, οι αγορές βαράνε νταούλια όλη μέρα.

Τέτοιες ευκαιρίες δεν τις φανταζόντουσαν στη ζωή τους.

Το 1,23 δισ. που κόστισαν 14 αεροδρόμια στην Fraport για 50 χρόνια ήταν μόνο η αρχή.

Από τα περίπου 312 δισ. του δημόσιου χρέους, αν ισχύει ο πίνακας που δημοσίευσε η κυβέρνηση για τον Μάρτιο του 2015, τα 205 τα χρωστάμε στον μηχανισμό στήριξης, δηλαδή στους δανειστές.

Αυτό σημαίνει ότι ρήξη εντός της ευρωζώνης ξεχάστε την.

Ρήξη εντός της ευρωζώνης σημαίνει ότι θα μας πατήσουν κάτω γιατί, λόγω του ευρώ, μας κρατάνε από τα καπούλια.

Θα μας πιέσουν με τεχνητές ελλείψεις αγαθών, με διακοπή της χρηματοδότησης (όπως κάνουν εδώ και 7 μήνες) και με διάφορες άλλες εκβιαστικές ενέργειες.

Η παραμονή στην ευρωζώνη συνεπάγεται μνημόνια.

Οπότε, υπάρχει μια συγκεκριμένη διαδρομή που πρέπει να ακολουθήσει ένα κράτος που τελεί υπό καθεστώς ελεγχόμενης χρεοκοπίας, όπως η Ελλάδα σήμερα.

Παύση πληρωμής του χρέους (οπότε μας κατεβάζουν οι οίκοι στη βαθμίδα default, λες και άμα είμαστε ΑΑΑ θα περνάμε φίνα), εθνικοποίηση των τραπεζών (καθώς δεν γίνεται να αφήσεις την ΕΚΤ να ελέγχει το τραπεζικό σου σύστημα), τυπώνεις εθνικό νόμισμα για να πιέσεις τις αγορές (καθώς δεν θα τρέχεις κάτω από τα φουστάνια τους για ρευστότητα) και τσακίζεις την ολιγαρχία σε όλα τα μήκη και πλάτη της χώρας.

“Οταν λέμε την τσακίζεις, εννοούμε της γαμάς ότι έχει και δεν έχει που να πάρει (σόρυ για τα γαλλικά).

Συνεπώς, ξεχάστε τα «αντιμνημονιακά» κόμματα τύπου ΧΑ που τα έσπρωξαν οι ολιγάρχες εκεί που είναι.
Δεν τυπώνεις διπλό νόμισμα, δεν περιμένεις λύσεις από αυτούς που δημιούργησαν το πρόβλημα (ΕΕ, ΔΝΤ) και δεν τρέχεις στα κανάλια του κάθε ολιγάρχη για συμβουλές.

Έχουν ειπωθεί άπειρες φορές αυτά και πρέπει κάποτε να αρχίσουμε να τα εξετάζουμε.

Επίσης το επιχείρημα ότι θα μας αγοράσουν με τα ευρώ τους μετά είναι βγαλμένο από τους παιδικούς σταθμούς.

Το πρόβλημα ήταν, είναι και θα είναι η διαπλοκή και η ολιγαρχία εντός και εκτός Ελλάδας.

Και το ευρώ προστατεύει αυτή τη στιγμή τα συγκεκριμένα συμφέροντα.

Σύσσωμο το πολιτικό σύστημα της διαπλοκής θα προστατέψει με νύχια και με δόντια το «ευρωπαϊκό κεκτημένο» που δεν είναι τίποτε άλλο φυσικά από τα συμφέροντα της ευρω-ολιγαρχίας.

Πάντως στις επερχόμενες εκλογές, για πρώτη φορά το βασικό δίλημμα δεν θα είναι μνημόνιο ή χωρίς μνημόνιο.

Οι αυταπάτες τελείωσαν.

Ακόμα και το πολιτικό σύστημα θα πάψει να τις τρέφει.

Στις εκλογές θα μας παρουσιάσουν ως διακύβευμα και πάλι το εξής: «Ευρώ(πη) πάση θυσία» ή «Παγκόσμια απομόνωση της χώρας με εθνικό νόμισμα».

Η χώρα όμως δεν πρόκειται να απομονωθεί αν βγει από το ευρώ.

Και σταματήστε να συμμερίζεστε το φόβο του Πορτοσάλτε, του Μπάμπη, του Πρετεντέρη και των λοιπών καραγκιόζηδων. μπας και δείτε λίγο παρακάτω.

Η Χώρα καταρρέει εντός ευρώ.Η χώρα εντός του ευρώ θα είναι μια ζωή η πουτάνα της Ευρώπης.

Δεν μας προσφέρει τίποτε απολύτως το ευρώ αυτή τη στιγμή, παρά μόνο διογκώνει το εξωτερικό μας χρέος και διαλύει την κοινωνία μας.

Η χώρα έχει πολύ καλές υποδομές (άλλο που τις έχουν απαξιώσει στα μάτια μας για να τις ξεπουλήσουν).

“Εχει πληθυσμό με υψηλή μόρφωση και τεχνογνωσία.

“Εχει μια γεωγραφική θέση με πολλές δυνατότητες.

Η χώρα πάντως έχει όλες τις προδιαγραφές για να αντέξει ένα συνειδητό grexit, δηλαδή μια οργανωμένη ρήξη με τους δανειστές.

ΕπιΜένουμε Ευρώπη, εφαρμόζουμε το ένα σκληρότερο μνημόνιο μετά το άλλο και βλέπουμε μισθούς και συντάξεις να εξανεμίζονται σταδιακά, το αργότερο μέχρι το 2030 περίπου.

Η χώρα θα κοπεί σε κομμάτια και θα δοθεί έναντι εξευτελιστικών τιμών σε «επενδυτές» τύπου Fraport ή Eldorado.

Το 2030 λοιπόν, το χρέος θα έχει ξεπεράσει το 300% του ΑΕΠ, επειδή το ΑΕΠ θα είναι κάπου το μισό και επειδή λογικά θα υπολογίζονται στο χρέος τότε τα swaps ή τα δάνεια «διάσωσης».

Η ύφεση θα εντείνεται και δεν αργεί η στιγμή που το κράτος θα πληρώνει με IOU το δημόσιο προσωπικό ή τους προμηθευτές του.

Τα δε capital controls θα σφίξουν για να μην φεύγει εύκολα χρήμα από τις τράπεζες.

 

Η οικονομία της χώρας έχει ισοπεδωθεί, ενώ τελούσε υπό καθεστώς πιστωτικής ασφυξίας από το Νοέμβριο.

Φυσικά, αυτό ήταν τεχνητό ώστε να ετοιμαστούμε για το τρίτο μνημόνιο, το οποίο η ΝΔ δεν μπορούσε να φέρει χωρίς να καεί το σύμπαν, εξού και πήγε η χώρα σε εκλογές μετά την στοχευμένα αποτυχημένη εκλογή ΠτΔ, για να το φέρει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σε κάθε περίπτωση, όπως είπα, η παραμονή στην Ευρωζώνη συνεπάγεται ότι η Ελλάδα θα υφίσταται ως αποικία χρέους και μόνο, τουλάχιστον ως το 2030 που κάλλιστα μπορεί να γίνει 2050, 2060 κ.ο.κ.

Πρέπει να σταματήσουμε να περιμένουμε όλα τα καθάρματα να επιδείξουν αλληλεγγύη ή να μας σώσουν.

Σωτηρία θα πει να λυτρωθείς απ’ όλους τους σωτήρες· αυτή ‘ναι η ανώτατη λευτεριά, η πιο αψηλή, όπου με δυσκολία αναπνέει ο άνθρωπος.

 

Περιέχονται κείμενα των:

GPapado

Πιτσιρικος

Γεώργιος Ν. Πετρακης